بیست سال با آثار پرویز مشکاتیان 1

ناشر: چهارباغ

آهنگ ساز: پرویز مشکاتیان

نوازنده: حسین علیزاده,پرویز مشکاتیان,عبدالنقی افشارنیا,درویش رضا منظمی,اردشیر کامکار,علی اکبر شکارچی,حسین فرهادپور

شاعر: شیون فومنی,آذرمهر

خواننده: حمیدرضا نوربخش,شهرام ناظری

شیوه اجرا: ارکستر

9 قطعه
3':16" مدت زمان
475 دریافت شده

پخش همه قطعات

اجرای ساخته های پرویز مشکاتیان در فضای موسیقی دستگاهی
نوازنده ی تار : حسین علیزاده
نوازنده ی سنتور : پرویز مشکاتیان
نوازنده ی نی : عبدالنقی افشارنیا
نوازنده ی کمانچه : درویش رضا منظمی
نوازنده ی کمانچه : اردشیر کامکار
نوازنده ی کمانچه : علی اکبر شکارچی
نوازنده ی قیچک : حسین فرهادپور

آهنگ ها

عنوان

زمان
تصنیف محبوب من وطن

4:11

دیری ست در نماز تو افتاده ام به خاک محراب عشق من کی آماده ی منی من با نماز عشق تو هشیار می شوم من با وضوی مهر تو بیدار می شوم در چشم های توست که من شعله می کشم از آه های توست که من غرق آتشم محبوب من وطن ای مانده در نگاه تو بهت نگاه شب ای خفته در دهان تو حرف دهان صبح دیری ست در نماز تو افتاده ام به خاک کی آماده ی منی آذرمهر
قطعه چوپانی

3:11
قطعه بهارا

5:04
قطعه سروناز

6:37
چندمضراب بیداد

4:25
تصنیف ناکجا آباد

3:32

در زمین بی زمانی نا کجا آبادی ام شهروند روستای هر چه بادا بادی ام چشم های مهربانی از نظر دورم نداشت ای بغل آیینه تن ، آغوش ها بگشادی ام سنگ بودم ، مردگی می رفت تا خاکم کند با دم گلسنگی ات دنیای دیگر دادی ام پیش آتش بازی چشمت زمستان قصه است از تو می گویند پیران شب آبادی ام شیون فومنی
قطعه داد و بیداد

3:37
تصنیف پروانه

5:01

یک خانه پر ز مستان مستان نو رسیدند دیوانگان بندی زنجیرها دریدند جان‌های جمله مستان دل‌ های دل پرستان ناگه قفس شکستند چون مرغ بر پریدند من دی ز ره رسیدم قومی چنین بدیدم من خویش را کشیدم ایشان مرا کشیدند مستان سبو شکستند بر خنب‌ ها نشستند یا رب چه باده خوردند یا رب چه مل چشیدند یک خانه پر ز مستان مستان نو رسیدند دیوانگان بندی زنجیرها دریدند مولانا
بیا تا گل برافشانیم

3:16

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم نسیم عطرگردان را شکر در مجمر اندازیم چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش که دست افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم صبا خاک وجود ما بدان عالی جناب انداز بود کن شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم یکی از عقل می‌لافد یکی طامات می‌بافد بیا کاین داوری‌ها را به پیش داور اندازیم بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما به میخانه که از پای خمت روزی به حوض کوثر اندازیم سخندانی و خوشخوانی نمی‌ورزند در شیراز بیا حافظ که تا خود را به ملکی دیگر اندازیم حافظ