چه آتش ها (2)

ناشر: دل آواز

نوازنده: نگار خارکن,لعیا اعتمادی,آتنا اشتیاقی,مصباح قمصری,بهرام آقاخان,حسین رضایی نیا,همایون نصیری,آیین مشکاتیان

شاعر: عماد خراسانی,هوشنگ ابتهاج,علی غضنفری,سعدی,خیام

خواننده: همایون شجریان

14 قطعه
4':04" مدت زمان
545 دریافت شده

پخش همه قطعات

بخش دوم آلبوم اجرای همنوازان حصار
همنوازان حصار
نگار خارکن (کمانچه)
لعیا اعتمادی (ویولا)
آتنا اشتیاقی (ویلنسل)
مصباح قمصری (بم کمان)
بهرام آقاخان (گیتار)
حسین رضایی نیا (دف، دایره)
همایون نصیری (سازهای کوبه ای)
آیین مشکاتیان (تنبک)

آهنگ ها

عنوان

زمان
آواز بیات ترک

7:56

ای دل تو ندانستی قدر گل و بستان را بیهوده چه می نالی بیداد زمستان را گل خرم و سرو آزاد بلبل همه در فریاد الحق که ستم کردند مرغان خوش الحان را تنها ز تو دردی ماند ای مونس جان با من خواهم که نخواهم هیچ با درد تو درمان را (عماد خراسانی)
تصنیف بزم تو

5:23

بزم تو مرا می طلبد آمدم ای جان من عودم و از سوختنم نیست رهایی تا در قفس بال و پر خویش اسیرست بیگانه ی پرواز بود مرغ هوایی افسوس بر آن چشم که با پرتو صد شمع در اینه ات دید و ندانست کجایی وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی تا با تو بگویم غم شب های جدایی (هوشنگ ابتهاج)
تکنوازی تار

1:34

همایون
تصنیف نه گریه ای

5:09

نه گریه ای نه خنده ای که سرکشم به پای دل پیاله را نه شاهدی که سرنهد برای من ترانه ای نه مطربی نه شاهدی نه گریه ای نه خنده ای نه شبنمی که بوسه ای زند نگاه غنچه را نه غنچه ای که سرزند در این بهار تشنه لب نه بلبلی که نغمه برکشد میان تابوتم نه سبزه ای (علی غضنفری)
تصنیف دلم دیوانه شد

4:00

دلم دیوانه شد دیوانه شد دیوانه دیوانه دگر از خویشتن بیگانه ام بیگانه بیگانه خوشا حال و خوشا وقت دو مفتون و دو دلداده که غیر از عشقشان گیتی بود افسانه افسانه در این صحرای بی حاصل در این دریای بی ساحل به لب جان آمد از بس گفت دل جانانه جانانه (عماد خراسانی)
آواز گناه عشق (بیداد)

4:13

بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست بگوی اگر گنهی رفت و گر خطایی هست روا بُود که چنین بی‌ حساب دل ببری مکن که مظلمه ی خلق را جزایی هست به کام دشمن و بیگانه رفت چندین روز ز دوستان نشنیدم که آشنایی هست کسی نماند که بر درد من نبخشاید کسی نگفت که بیرون از این دوایی هست (سعدی)
قطعه راه ها

2:45

همایون
مقدمه دشتی

2:03
تصنیف دل افروز تر از صبح

8:38

بیایید بیایید از این عالم تاریک دل‌ افروزتر از صبح جهانی دگر آریم گذرگاه زمان را سرافراز بپوییم شب تار جهان را فروغ از هنر آریم چه زیباست که چون صبح پیام ظفر آریم گل سرخ گل نور ز باغ سحر آریم همانگونه که خورشید بر اورنگ زر آید خرد را بستاییم و بر او رنگ زر آریم چه زیباست، که با مهر دل از کینه بشوییم چه نیکوست که با عشق گل از خار برآریم چه زیباست چو خورشید درافشان و درخشان زآفاق پر از نور جهان را خبر آریم بیایید بیایید از این عالم تاریک (فریدون مشیری)
مقدمه اصفهان

2:40
تصنیف یاران موافق

6:18

یاران موافق همه از دست شدند در پای اجل یکان یکان پست شدند خوردیم ز یک شراب در مجلس عمر دوری دو سه پیشتر ز ما مست شدند (خیام)
همنوازی کوبه ای

4:13
تصنیف شرم و شوق

4:01

دل می ستاند از من و جان می دهد به من آرام جان و کام جهان می دهد به من دلداده ی غریبم و گمنام این دیار زآن یار دلنشین که نشان می دهد به من جانا مراد بخت و جوانی وصال توست کو جاودانه بخت جوان می دهد به من می آمدم که حال دل زار گویمت اما مگر سرشک امان می دهد به من چشمت به شرم و ناز ببندد لب نیاز شوقت اگر هزار زبان می دهد به من آری سخن به شیوه ی چشم تو خوش تر است مستی ببین که سحر بیان می دهد به من دل می ستاند از من و جان می دهد به من (هوشنگ ابتهاج)
تصنیف بی همگان

4:04

بی همگان به سر شود بی‌تو به سر نمی‌شود داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود دل بنهند برکنی توبه کنند بشکنی این همه خود تو می‌کنی بی‌تو به سر نمی‌شود خواب مرا ببسته‌ای نقش مرا بشسته‌ای وز همه‌ام گسسته‌ای بی‌تو به سر نمی‌شود بی تو نه زندگی خوشم بی‌تو نه مردگی خوشم سر ز غم تو چون کشم بی‌تو به سر نمی‌شود دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو گوش طرب به دست تو بی‌تو به سر نمی‌شود جان ز تو جوش می‌کند دل ز تو نوش می‌کند عقل خروش می‌کند بی‌تو به سر نمی‌شود خمر من و خمار من باغ من و بهار من خواب من و قرار من بی‌تو به سر نمی‌شود جاه و جلال من تویی ملکت و مال من تویی آب زلال من تویی بی‌تو به سر نمی‌شود گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی آن منی کجا روی بی‌تو به سر نمی‌شود بی تو اگر به سر شدی زیر جهان زبر شدی باغ ارم سقر شدی بی‌تو به سر نمی‌شود گر تو سری قدم شوم ور تو کفی علم شوم ور بروی عدم شوم بی‌تو به سر نمی‌شود گر تو نباشی یار من گشت خراب کار من مونس و غمگسار من بی‌تو به سر نمی‌شود هر چه بگویم ای سند نیست جدا ز نیک و بد هم تو بگو به لطف خود بی‌تو به سر نمی‌شود (مولوی)